شب / روز

و من به غایت موجود دوگانه‌ای هستم. روز یک مدل دارم و شب یک مدل ۱۸۰ درجه متفاوت با آن.

همیشه از هر چیزی که تصور کنی ۲ تا گزینه کاملا متفاوت نسبت به هم در ذهنم هست، و عجیب اینکه با هر کدام از آن آپشن‌های متفاوت می‌توانم خودم را هماهنگ کنم. خواستن یا نخواستن... بودن یا نبودن... ماندن یا رفتن... و از این جور چیزها.

بیشتر وقت‌ها دلم را به چیزهای در دسترسی که داشته‌ام خوش کرده‌ام تا آن چیزهایی که واقعا مایه دل خوشی‌ام بوده‌اند و هستند. یاد ندارم که برای چیزی پاهایم را توی یک کفش کرده باشم که فلان می‌خواهم و بهمان. تلاشم را کرده‌ام (و شاید نه خیلی زیاد) و وقتی که به نتیجه نرسیده به جای اینکه شرایط را برای رسیدن به آن عوض کنم، خودم را عوض کرده‌ام تا شاید دیگر افسوسش را نخورم.

صبح از خواب بیدار می‌شوم و وقتی که در جریان روزمره و عادی زندگی قرار می‌گیرم، تمام دوست داشتنی‌های شاید دور از دسترسم را فراموش می‌کنم و دلم را یه این خوش میکنم که مثلا تا سه چهار ماه دیگر ماشینم را عوض خواهم کرد.. پس انداز می‌کنم تا سیستم صوتی‌اش را فلان کنم.. رینگ و لاستیکش را بهمان کنم.. فنر بندی‌اش را چنان می‌کنم.. شاید تا ۶ ماه بعدش بتوانم خانه‌ای مستقل برای خودم دست و پا کنم.. شاید فرصت شغلی جدیدی با درآمد بالاتری پیدا کنم و چه و چه و چه.. و با همین چیزها راضی می‌شوم.

شب، وقتی که از ماشین زندگی روزمره پیاده می‌شوم و با خودم تنها حرف می‌زنم، می‌بینم که هیچ کدام از آن روزانه‌ها را از ته دل نمی‌خواهم.

و امروز باید اعتراف کنم که این تضادها و تناقضات دارند دیوانه‌ام می‌کنند.

خسته‌ام و بی هدف.. و نگران از اینکه "من" چه می‌خواهم باشم... کجا باشم... چطور باشم..

پ.ن: سینگل جدید Coldplay را از دست ندهید.