سختترین کار اینه که مثل سگ دلم براش تنگ میشه، ولی باید خودم را کنترل کنم بهش زنگ نزم و تکست ندم. باید بهش اجازه بدم سر تصمیمی که گرفته بمونه و کاری که فکر میکنه درسته را انجام بده.
کل امروز داشتم زمین را گاز میگرفتم که توی گوشی اسمش رو کلیک نکنم.
دلم براش اندازه نقطه شده.
این یک ماه گذشته واقعا روزهای سختی داشتم و شبهای سختتر. دو سه باری از شدت دلتنگی تلفن را برداشتم و زنگ زدم بهش و باهاش حرف زدم. اون هم حالش از من بدتر.
تا وقتی که هوا بخواد روشن بشه دارم توی خونه دور خودم میچرخم و هر از گاهی هم یک نخ توی بالکن دود میکنم.
آخرهای فروردین بود که یک شب، یکی از مشتریهای گوسالهمون، شوخی شوخی زد گوشیم را کامل erase کرد و هرچی که داشتم پاک شد!!
روی iCloud از عکس و ویدئوها بکاپ نداشتم و فقط دفتر تلفن و نوت و تکستها و iMessage ها برگشت. بعد از پاک شدن گوشیم قرار بود سر فرصت بشینم و عکس و ویدئوهامون را از گوشی آرمینا برای خودم AirDrop کنم که اصلا اینجوری شد. این چند وقت هزار بار گفته که بیا تا هرچی خواستی را بفرستی روی گوشی خودت، یا اصلا هارد اکسترنال بده تا همه را برات کپی بگیرم.. ولی راستش را بخوای، دلش را ندارم.
تنها عکسی که ازش دارم، واسه آخرین دفعه ست که دوتایی رفته بودیم کاراکو و توی آینه عکس گرفته بودیم.
هر شب صفحه تکستهامون را اونقدر اسکرول میکنم بالا تا برسم به اولین پیامی که بهش دارم و از اول میخونم. بعدش میرم اینستاگرم و هزار بار پست و استوری و هایلایت هاش را بالا پایین میکنم. صداش، بوش، ادا اطوارش، اندازه بدنش، هرچی که بتونم را سعی میکنم توی سرم مرور کنم تا یادم نره.
آخ که چقدر دلم برات تنگ میشه آرمینا..
روزها سعی میکنم اونقدر خودم را مشغول کار نگه دارم که فرصت فکر کردن به هیچ چیز دیگهای نداشته باشم. همه تلاش خودم را میکنم تا ظاهرم را حفظ کنم و کسی آنچنان متوجه ویرانی درونم نشه.
ولی شبها سختترین قسمت ماجراست. هیچ جوره نمیتونم توضیح بدم که چی بهم میگذره.
کاش زودتر بگذره تا شاید کمی دردش کمتر بشه.
اولین بار آرمینا را ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۳ دیدم و سه چهار ماه بعدتر حس کردم که واقعا این دختر را دوست دارم. در طول این مدت هر اتفاقی که فکرش را بکنی افتاد. جنگ ۱۲ روزه، بعد اعتصابهای سراسری، کشتار دی ماه، دوباره جنگ و بقیه داستانی که همه مون ازش خبر داریم.
با همه این مشکلات، حضور این دختر در زندگیام تنها دلیل سرپا موندن من بود. توی دلم و از اعماق وجودم خوشحال بودم که آرمینا را کنار خودم دارم. تقریبا از اوایل فروردین حس کرده بودم که مثل همیشه نیست. شروع کردیم به حرف زدن و آرومآروم شروع کرد به گفتن این که دیگه نمیتونه به رابطهمون ادامه بده. چند بار نشستیم و با هم حرف زدیم تا بتونیم راه حل پیدا کنیم. گفتیم بریم پیش مشاور. نوبت گرفتیم. حرف زدیم.. اما تصمیم خودش را گرفته بود. تبدیل شدیم به دوست معمولی.
شوک بودم. حالمون خوب نبود. جلوی مرکز مشاوره بهش گفتم بیا همین الان بریم خونه و وسیلههات را بردار، چون شب که بعد از کار بیام خونه و چشمم به چیز میزهات بخوره، بدون شک از غصه و دلتنگی دق میکنم.
رسیدم به ماشین، استارت نمیخورد، باتری خوابیده بود. زنگ زدم به آرمینا و گفتم ماشین روشن نمیشه، فلان جا پارک کردم و لطفا بیا دنبالم. با هم اومدیم خونه. تا وارد شدیم زدیم زیر گریه. همدیگه را بغل کردیم و تا تونستیم زار زدیم.
همه چی را جمع کرد. با چشم گریون رفتم پایین تا ماشینش. بوس.. بغل.. و خدافس..
اصلا حالم خوب نیست. الان که اومدم خونه تازه حجم واقعی جای خالی آرمینا رو حس کردم.
به گمونم همه ما توی یک جهان شبیهسازی شده گیر کردیم. توی یک ماتریس یا یک بازی. یک جایی که هیچ راه فراری نداره. انگار که برای هر کدوم از ما یک سناریو از قبل نوشته شده و همون شکلی پروگرام شدهایم. سال ۱۴۰۱ و انقلاب مهسا هم دقیقا همین بود. آخه مگه امکان داره که وضع زندگیمون این شکلی باشه و نه خودمون بتونیم خودمون را نجات بدیم و نه کسی دیگه توی این دنیای کوفتی باشه و بیاد بهمون کمک کنه؟! این مرحلهای که توش گیر کردیم از Boss Level هم سختتره لعنتی. چرا این لامصب تمام نمیشه؟
امروز توی خبرها دارن میگن تا الان دست کم ۱۲ هزار نفر آدم کشته شدن. میفهمی؟ دوازده هزار نفر. مغز من یکی دیگه توان پردازش این چیزها را نداره. دارم ارور میدم. دلم میخواد به ناکجاآباد پناه ببرم. واقعا دارم ارور میدم.
سعی میکنم جلوی عر زدنم را بگیرم و خشم فرو خورده را نگه دارم برای روزی که روی قبر تک تک اینها رژه بریم. بعدش برای سوگواری وقت داریم.
تاریخ انتشار: یکشنبه ۵ بهمن ۱۴۰۴
فکر میکنم توی این یکی دو ماه گذشته مشکل خواب پیدا کردهام. حتی اگر از خستگی در حال افقی شدن هم باشم، باز هم نمیتوانم قبل از ۵ و ۶ صبح به سمت تخت خواب بروم. اگر بچهها اینجا نباشند، عین مرغ سر کنده دور خودم راه میروم و به چیزهای مزخرف فکر میکنم. در بهترین حالت روی کاناپه جلو پنجره لم میدهم و به آسمان خیره میشوم و توی سرم با خودم اینقدر حرف میزنم تا هوا کامل روشن شود. از آن طرف کل روز را دلم میخواهد فقط بخوابم. به جان کندن میروم سر کار و هر آن ممکن است که بروم به احسان بگویم که دیگر نمیخواهم کار کنم. دلم میخواهد فقط بشینم گوشه خانه و برای خودم وقت تلف کنم. دلم هیچ کاری نکردن میخواهد.
از شانس تخمی من، مسعود هم برای خودش پدیده عجیبی شده و شاید در آینده بیشتر دربارهاش بنویسم. از اینکه حدس میزنم هرچه حال خراب در زندگیام دارم، تقصیر مسعود است و میخواهم همه شان را روی سر مسعود خالی کنم. از اینکه وقتی میبینم از روی عمد و با هر ابزاری میخواهد اعصاب و روان شیوا و مامان را تخریب کند عصبی میشوم. البته شیوا از پس خودش بر میآید و در لحظه حقش را میگذارد کف دستش، اما وقتی تا سر حد مرگ مامان را ناراحت میکند، فشار خونش را بالا میبرد و اشکش را در میآورد، توی سرم با خودم مرور میکنم که ای کاش میتوانستم با چوب بیس بال چنان به جانش بیافتم که فقط عزائیل بتواند نجاتش دهد!!
به گمانم که افسردگیام میخواهد دوباره از آن پایین مایینها سر و کلهاش را بیرون بیاورد و خارمادر همین باقیمانده زندگیام را به گند بکشد. توی بیست و چهار پنج سالگی تجربهاش کردم (که به تشخیص دکترم آن هم زیر سر مسعود بود!!) و دست کم دو سال طول کشید تا دوباره به تنظیمات کارخانه برگشتم. فقط خودم میدانم که این بار اگر بیاید، آمدنش با خودش است و رفتنش با خدا..
چند ماه پیش تراپیستم گفت الان تقریبا دو سال و خردهای هست که هر ده روز یکبار جلسه مشاوره داری و میخواهم بدانم که چرا دوست دختر نمیگیری؟ من فکر میکنم وقت آن رسیده که با یک نفر آشنا شوی و از این حال و هوا بیرون بیایی.
گفتم دلم میخواهد اما اعتماد به نفس ندارم.
گفت سخت نگیر و مقاومت نکن.
زد و با یکی از خودم کسخلتر آشنا شدم.. بعدش هم در اولین فرصت فوری زدم به چاک!!
امشب زودتر از وقت جلسه رزرو شدهام به دکترم پیام دادم که حالم زیاد خوش نیست و باید حرف بزنیم.
هر چیزی که توی سرم بود را گفتم. گریه کردم حتی.. از مسعود.. از اینکه همه امیدم را کم کم دارم از دست میدهم.. از اینکه خسته شدم از بس که سعی کردم خودم را قوی نشان بدهم.. از خیلی چیزها.. از اینکه به شدت حس دلتنگی دارم، برای خودم بیشتر.. از اینکه دلم میخواهد دوست داشته باشم و دوست داشته شوم.. از اینکه دلم لک زده برای یک بغل ساده..
گفت باید تلاش کنم که تنها نباشم.. فکرهای احمقانه نکنم.. باید سرم را به هر چیزی که شد گرم کنم.. حواسم پرت باشد به روزمرههای خوب زندگی..
دست آخر هم جلوی دوربین لبخند زدم و توی دلم گفتم فقط حرفهای دلگرم کننده تخمی، و خداحافظی کردیم و گوشی را قطع کردم.
هفت هشت ده روزی هست که کامپیوترم را آوردهام دفتر و البته که هیچ کار خاصی هنوز باهاش انجام نمیدهم و الان ساعت پنج و نیم صبح است و دارم اینها را توی گوشی مینویستم و بعد به ایمیل مخفی بلاگر میفرستم تا توی وبلاگ کوفتیام پست شود و یادم بماند که چه روزهایی را از سر گذراندم.
امروز ساعت ۱ و نیم توی محضر قرار داشتیم. امیر و احسان را هم به عنوان شاهد با خودم برده بودم. ترانه هم لابد برای اینکه تنها نباشد، با مائده آمده بود. تا وقتی که منتظر بودیم حاج آقا برسد، امیر و احسان و ترانه مائده با هم حرف میزدند.
چند دقیقه بعد حاج آقا آمد و کمی برایمان موعضه کرد که بروید با هم دوباره زندگی کنید و شماها به نظر میاید که آدمهای خوبی هستید و بلاه بلاه بلاه. دست آخر هم استخاره گرفت و چون بد آمد، کتاب دعایش را پرت کرد روی میز و به منشیاش گفت طلاق را ثبت کن!!
برگهها را امضا کردیم و قرار شد که چند روز دیگر بروم و شناسنامه و مدارک را تحویل بگیرم. رفتیم سوار شدیم و مائده را رساندم سر کارش و ترانه را هم رساندم خانهشان. از آنجا هم با امیر و احسان رفتیم کافه و آیس لته خوردیم و حوالی ۴ رفتیم سر کار.
از وقتی که رسیدم خانه، دارم به کل این ۸ سال گذشته فکر میکنم. چی فکر میکردیم و چی شد..
من که تقریبا از ۴ فروردین به روتین برگشته بودم اما حال و هوای ملت و شهر در هالیدی بود و خدا را شکر که تعطیلات نوروز تمام شد و از فردا زندگی به روتین تخمیاش بر خواهد گشت. این ۲ هفته گذشته همهاش به بی خوابی گذشت. شبها تا ۶ و ۷ صبح بیدار و ساعت ۱۱ و ۱۲ به زور بیدارن شدن و این داستانها.
امسال برای من هم خوب بود و هم بد. تجربه و تصمیمهای جدیدی که باید میگرفتمشان. شکستهایی که باید میخوردمشان.
میدانم که در سال جدید قرار نیست همه چیز گل و بلبل باشد و هر طور که میخواهم زندگی کنم و اینها.. اتفاقا میدانم که روزهای سختتری در پیش خواهم داشت و باید برای هر چیزی آماده باشم.
قرار بود دیروز آخرین روز کاری باشد، اما از آنجایی که ملت کون گشاد همه کارهایشان را میخواهند دقیقه ۹۰ انجام دهند، امروز از ساعت ۹ و نیم صبح موبایل من و احسان یک ریز داشتند زنگ میخوردند و مشتریها گوشی میخواستند. از آن وضعیتهایی که نمیدانی باید خوشحال باشی یا نه. به خودمان گفتیم که میرویم دفتر و تا ۲ و ۳ بعد از ظهر همه گوشیها را تحویل میدهیم و میرویم پی زندگیمان. موقع رفتن به مامان قول دادم که برای شام که سبزی پلو ماهی شب عید است حتما خانه خواهم بود.
حوالی ساعت ۸ و نیم دیدم که اگر همین الان از دفتر بیرون نزم، مادر گرامی باسنم را جر خواهد داد. پس فوری کارها را جمع کردم، احسان و بقیه بچهها را بغل کردم و آرزوی سال خوب و اینها را کردیم و فلنگ را بستم به سمت خانه. وقتی رسیدم، مامان جون هم آمده بود. طبق معمول، فقط با سر به بابا سلام کردم. این اواخر وضعیت بین ما ۲ تا خیلی خیط شده، طوری که مواظبم تا با همدیگر چشم تو چشم نشویم و خرخره همدیگر را پاره نکنیم. روز به روز بیشتر حالم از خودش و جد و آباد مزخرفش به هم میخورد. بعد از شام دوباره شروع کرد به کسپرت گفتن و تا جایی که در توانم بود، دهانم را بسته نگه داشتم و به دور دستها خیره شدم. بعدش به همه شب به خیر گفتم و راهم را کشیدم و آمدم بالا. تنها راه نجات این است که صحنه را ترک کنی و قیافهاش را نبینی.
چند دقیقه دیگر تا ۱ فروردین ۱۴۰۳ نمانده و هرچه زودتر باید دکمه سیو را بزنم. سال تحویل فکر کنم حوالی ۶ و نیم صبح باشد و حتما خواب خواهم بود. به احتمال زیاد همین یکی دو روز آینده میآیم و خلاصه ۱۴۰۲ را یادداشت میکنم.
تازگیها نمیتوانم منظورم را به درستی بیان کنم. الان یک مدت است که اینطوری شدهام. سعی میکنم چیزی بگویم، اما فقط کلمات اشتباه را بیان میکنم، کلماتی اشتباه و دقیقا برعکس منظورم!! سعی میکنم حرفم را اصلاح کنم و این همه چیز را بدتر میکند. یادم میرود در ابتدا سعی داشتم چه بگویم. انگار دو قسمت شدهام و دارم با خودم گرگم به هوا بازی میکنم. یه نیمهام به دنبال نیمه دیگر میگردد. کلمات درست توی دست دیگر من است، اما این من، نمیتواند آنها را بگیرد.
جنگل نروژی / هاروکی موراکامی
وضع دفتر اصلا خوب نیست و حدس میزنم اسحاق ورشکست شده است. سارا و امیرحسین استعفا دادند. به جای این ۲ تا، یک نفر جدید آمده است. من هم یک جورهایی منتظرم تا حقوقهای عقب افتاده را بگیرم و بروم. گرچه چشمم آب نمیخورد که به این زودیها چیزی دستم را بگیرد. همه وقتهای آزادم را توی مسیر مدرن میگذرانم. قسمت خندهدار ماجرا این است که اوضاع بین امیر و محمد هم حسابی قاراشمیش شده و به هر طرف که نگاه میکنم فقط در به دری است!!
بالاخره دیروز ترانه آمد و همه وسایلش را جمع کرد و برد. الان فقط خودم هستم و یک اتاق که لباس و وسیلههای شخصیام هستند و خلاص. درست عین آن زمان که خانه به دوش شده بودم. آن وقت تازه داشتم میآمدم (میآمدیم) و حالا دارم میروم (میرویم) و از این خانه به دوش تا آن خانه به دوش از زمین تا آسمان فرق است.
راستش را بخواهید از این خانه به دوشی اصلا ناراحت و یا پشیمان نیستم. این اتفاق بالاخره امروز یا فردا میافتاد و چاره دیگری نداشت. تنها مسالهای که وجود دارد این است که هنوز تصمیم نگرفتهام اینجا بمانم یا بروم یک جای دیگر. شاید تنها دلیل ماندنم این باشد که جیب خالیام کمتر خالی میشود.
بقیه داستانهای اداری و قانونی هم به قوت خودشان باقی است. فکر میکنم تا سه چهار سال آینده دستمان بند باشد.
برای اینکه حال هوای همه مان کمی عوض شود، بیاید با هم به این گوش کنیم.
دور کاری هفته پیش تا دیروز امروز ادامه داشت. یک جورهایی حکم مرخصی اجباری بود. بقیه بچهها کم و بیش کارهای روتین را انجام میدادند اما من به خاطر این که برای ضبط برنامه حتما باید توی دفتر باشم و از جایی که امکان ورود به دفتر نبود، بنابراین من هم دست به تخم بودم و هیچ کار خاصی نتوانستم بکنم.
روزها فقط کامپیوتر را روشن میکردم و روی مبل ولو میشدم و کتاب (جزء از کل / استیو تولتز) میخواندم یا توی X (همان توییتر سابق) و Bluesky و میچرخیدم و وقت میگذراندم. اگر بقیه بچهها کاری داشتند که به من ربط داشت، برایم توی اسکایپ تکست میدادند و میرفتم پشت کامپیوتر تا ببینم چه خبر است.
فقط منتظر بودم که ساعت از ۵ عصر بگذرد و کامپیوتر را خاموش کنم و از خانه بزنم بیرون. تنها جایی که دوست دارم، فروشگاه امیر اینها ست. پیش امیر و احسان و حامد حالم خوب است. کلی حرف مشترک داریم که بزنیم، کلا آنجا متوجه زمان نمیشوی. یکی دو بار هم بعد از آن رفتیم خانه احسان و درینک زدیم و جوجه درست کردیم و فیفا بازی کردیم. ساعت دو و سه صبح هم میآمدم خانه و روی مبل آنقدر با گوشیام ور میرفتم تا بخوابم.
دوشنبه هفته آینده، آخرین جلسه مشاوره است و اگر به توافق رسیده باشیم، نامه نمیدانم چی را توی سامانه آپلود میکنند و میرود برای مرحله بعد که مراجعه به دفتر قضایی و بعد حکم قاضی و در انتها دفتر طلاق است و خلاص.
امشب میخواهم بشینم با ترانه برای آخرین بار حرف بزنم تا ببینم تکلیفمان چیست. مکالمه کوتاهی خواهد بود. البته که تصمیم من کاملا شفاف و مشخص است و میدانم که در هیچ حالتی، امکان ادامه زندگی مشترک با ترانه را ندارم. در عوض ترانه دائم در حال امروز به فردا کردن و پشت گوش انداختن موضوع است. فکر میکند که اگر این داستان مشمول گذر زمان شود، پرونده بسته خواهد شد و یا مثلا همه چیز ریست خواهد شد و دوباره به تنظیمات کارخانه باز خواهیم گشت!!
حتی شاید فهمیده که این پا در هوا بودن تا چه اندازه برای من زجر آور است و میخواهد تا آخرین ثانیه حسابی حالم را جا بیاورد. گرچه به قول خودش، یکی از مکانیسمهای دفاعیاش همین پشت گوش انداختن و فراموش کردن صورت مساله است.
خلاصه که در هر حال جواب بسیار ساده و کوتاه است. با یک آره یا نه تکلیف کار معلوم میشود. بالاخره یا توافق میکنیم یا اینکه باید برویم سراغ راه حل سخت. هیچ حالت سومی هم ندارد.
چهار شنبه و پنج شنبه هفته پیش به بهانه گرمای هوا، کل مملکت را تعطیل کردند. که البته به خاطر گرما نبود و تا جایی که فهمیدیم دلیلش این بوده که یک نیروگاه توی عراق منفجر شده و چون جمهوری اسلامی خیلی شریف و مهربان است، مملکت خودش را تعطیل میکند تا مصرف برق کم بشود و بتوانیم به شیعیان عراقی برق برسانیم!!
دفتر کاری خودمان هم اوضاعش از جمهوری اسلامی بهتر نیست. جمعه شب توی گروه اسکایپ به همه اعلام کردند که از شنبه (دیروز) همه باید ۴-۳ روز دور کار باشیم و شنبه صبح فقط بیاییم دفتر و چیز میزهایی لازم و ضروری را از روی کامپیوترها برداریم و برویم از خانه کار کنیم. نکتهای که خیلی روی آن تاکید کردند این بود که حتما هر روز باید گزارش کار برای خانم فلانی ارسال کنیم.
تقریبا سه هفته پیش رفتیم دفتر وکیل من و گفتیم که میخواهیم خیلی محترمانه و عین انسانهای متمدن از هم جدا شویم. گفت توافقهای مالی بین خودتان را انجام دادهاید؟ گفتیم هنوز کمی اختلاف نظر داریم. گفت خب پس تا وقتی که مشاوره اجباری قبل از طلاق را میروید، وقت هست که به یک توافق دو طرفه برسید و کارهای اداریاش را انجام دهید. بعد هم توی سامانه درخواست مشاوره برایمان را ثبت کرد و گفت که فلان روز بروید مرکز نمیدانم چی تا برایتان پرونده تشکیل بدهند و بعد خودشان خبر میدهند که کجا باید پیش مشاور بروید.
دو شنبه هفته پیش جلسه اول مشاوره بود. خود آقای مشاور همان اول کار خیلی نامحسوس گفت که این ۳ جلسه فقط حالت فرمالیته دارد و دست آخر آن نامه کذایی را میگذارد کف دستمان و ۱ ساعت برایمان چرت و پرت سر هم کرد و ۳ تایی یک مشت مزخرف برای هم بافتیم و ادمه این دری وریها موکول شد برای جلسه دوم که فردا باشد.
هنوز با ترانه به عدد قابل تفاهمی نرسیدهایم. اختلاف بین مبلغی که میتوانم پرداخت کنم با رقمی که میخواهد به همان اندازه اختلاف بین زندگیمان است. اگر به صورت دموکراتیک به نتیجه نرسیم، تنها گزینه روی میز اعلام جنگ علنی است. جنگی که تلفات خواهد داشت و هر ۲ طرف بازنده خواهند بود.
تقریبا این ۱ ماه که گوشی ندارم، همه روتین زندگی به هم ریخته و مثلا حتی برای گرفتن یک اسنپ ساده هم باید خایه مالی این و آن را بکنم. بدترین قسمت ماجرا اینجاست که همان اندک درآمدی که میتوانستم با ترید کردن داشته باشم را هم از دست دادهام.
تقریبا ۱۰ روز دیگر میشود ۴ ماه که حقوق نگرفتهام و متعجب که تا الان چطور دوام آوردهام. و البته که از جاهایی پول به دستم رسیده که حتی تصورش را هم نمیکردم.
یک ماه پیش وارد ۴۰ سالگی شدم. شب تولدم ماندم خانه و تا صبح فقط FIFA23 بازی کردم. به این فکر کردم که چقدر زود آدم ۴۰ سالش میشود. همین ده پانزده سال پیش فکر میکردم که اوووه.. حالا خیلی وقت دارم و کو تا بخواهم به ۴۰ برسم، اما خب توی یک چشم به هم زدن رسیدم. خیال میکردم وقتی به این نقطه برسم لابد برای خودم کسی هستم و فلان و بهان، اما متاسفانه هیچ عن خاصی نشدم. در عوض تبدیل شدم به یک آدم روزمره که دائم در حال دست و پا زدن و تقلا کردن و درجا زدن است و مهمترین دستاوردش فقط ادامه دادن بوده و بس.
چهارشنبه هفته پیش بود که آیفون ۱۴ پرو مکس نازنینم را وسط ترافیک از دستم زد و رفت. پشت چراغ خطر ایستاده بودم و داشتم با یکی از مشتریها حرف میزدم که در یک چشم به هم زدن یک پسر ریزه میزه سیزده چهارده ساله گوشی را از دستم قاپید و پرید تَرک موتوری که در جهت مخالف خیابان منتظرش بود و در رفت.
لابد میگویید که چرا شیشه باز بوده؟ یا چرا در ماشین قفل نبوده؟
درهای ماشین اتوماتیک قفل میشوند و شیشه کمتر از یک وجب باز بود. هیچ ایدهای ندارم که چطور این اتفاق افتاد. در طول این یک هفته بیشتر کارهای روزمرهام مختل شده و به شکل مسخرهای دیگر نمیتوانم در مواقع بیکاری، وقت کشی کنم!!
با این وضع درب و داغان پولی که دارم فکر میکنم من هم باید بروم یکی دیگر را خِفت کنم و گوشیاش را بدزدم.
فکر میکنم که از ابتدای سال دوباره هوس نوشتن در من بیدار شده و دائم دلم میخواهد بیایم اینجا و برای خودم چیز میز بنویسم.
امشب از حدود ساعت ۱ که آمدم خانه، تا همین چند دقیقه پیش داشتم نوشتههای قبلی خودم را میخواندم. نزدیک به ۱۶ سال شده که دارم هر چیزی که توی سرم هست را مینویسم. البته که سال به سال به محتویات سرم اضافه شد و از مقدار نوشتن کم. نه اینکه چیزی برای نوشتن نباشد.. خیلی چیزها بود (و هست) که ای کاش مثل همان ده پانزده سال پیش میتوانستم بدون هیچ فکر و خیالی بنویسمشان. ای کاش که دغدغهها همانقدر کوچک و قابل حل بودند.
اول فقط شروع کردم به خواندن اردیبهشت ماه هر سال. میخواستم ببینم در اردیبهشت سالهای مختلف در چه حال و هوایی بودم و چه غلطی میکردم، اما بعد کمکم شروع کردم به خواندن همه پستهای همان سال. بعد یک مرتبه دلم گرفت. صفحه را بستم و دستهایم را پشت سرم قلاب کردم و تکیه دادم به صندلی.
دلم برای قبلترها تنگ شد. برای پسر بیست و پنج / شش سالهای که کلی امید و آرزو داشت. فکر میکردم اگر هدف داشته باشم و تلاش کنم، به احتمال زیاد خواهم توانست گلیم خودم را از آب بیرون بکشم. در عوض الان اینجا نشستهام و در آستانه ۴۰ سالگی میبینم که فقط دست و پا زدهام. البته اگر همین دست و پای نصف و نیمه را هم نزده بودم احتمالا الان کلاهم پس معرکه بود، اما با این حال دلیل نمیشود که احساس سرخوردگی نداشته باشم.
نسل ما دهه ۶۰ ی ها نسل مزخرفی بود. برای بیشتر چیزها سگدو زدیم و کمتر نتیجه گرفتیم و حدس میزنم این سگدو زدنها تا زمانی که زیر خاک نرویم تمامی نداشته باشد. به هر حال همین است که هست.
بعد از اینکه دکمه انتشار را کلیک کردم، میخواهم آخرین نخ سیگارم را روشن کنم و بروم نوشتههای سالهای قبل خودم را دوباره بخوانم. بدبختی اینجاست که این آخرین نخ است و ۵ صبح از کجا سیگار پیدا کنم؟
فقط ۲ روز دیگر باقی مانده تا روزه داران گرامی آنجایشان را از باسن بقیه بیرون بکشند.
دیروز عصر چند ساعتی را هدفون به گوش و با شلوارک توی خیابان چرخیدم. گرچه این کار برای من چیز جدیدی نبود. چون همیشه بجز پاییز و زمستان با شلوارک و سوار بر دوچرخه در تردد بودهام. اما این بار فرق داشت. از وقتی که ج.ا هر روز دارد خانمها را بخاطر رعایت نکردن حجاب اجباری تهدید میکند، حالا، شلوارک پوشیدن مردها ترند شده و کمکم توی اینستاگرم و توییتر میبینم که مردها هم کمی شجاعت به خرج دادهاند و دارند شلوارک میپوشند. دو سه نفر میخواستند تذکر لسانی!! بدهند که بهشان گفتم اگر تمایل داشته باشند میتوانند آنجایم را با زبان به راه راست هدایت کنند.
اوضاع اقتصادی ما تحت همه را پاره کرده است. دیشب حوالی ۸ و نیم بود که شاهین زنگ زد که کجایی و اگر وقت آزاد داری بیا سمت دفتر که با هم حرف بزنیم. رفتم سمت دفترش و با هم رفتیم و یک جایی نشستیم و حرف زدیم. میگفت خدا تومن از مشتریهایش طلب دارد اما هیچ کس پول نمیدهد و دارد به گای سگ میرود. کارش به جایی رسیده که زیر فشار قسط وام و اجاره دفتر و اجاره خانه و مخارج روزمره دارد زایمان میکند. میگفت این چند وقت گذشته ۲ بار تا حالا از شدت استرس و اینها کارش به بیمارستان و نوار قلب و اینها کشیده است. بهش گفتم همهمان زندگیهامان به فنا رفته و هیچ کاری هم از دستمان بر نمیآید. میگفت دارم از ۸ صبح تا ۱۰ شب نان استاپ کار میکنم اما انگار که هر روز دارم بیشتر عقب میافتم. گفتم من از تو بد ترم. بعد جفتمان ساکت شدیم و خیره به خیابان هی سیگار دود کردیم. دست آخر هم خسته شدیم و راه افتادیم. سر آخرین چهارراه فقط همدیگر را بغل کردیم و شاهین رفت سمت چپ و من راست.
کل امروز را داشتم به شاهین فکر میکردم. به خودم. به همه ماهایی که نه راه پیش داریم و نه پس.
امروز شنبه، اول بهمن است و افسردگی من به شدت بالا زده، جوری که صبح با زور کلنگ از تخت جدا شدم.
بخاطر آلودگی هوا، امروز و فردا ادارهها و بانکها و اینها تعطیل هستند. اینقدر وضع خراب شده که دائم فکر میکنی هوا ابری شده و همین الان است که یک باران حسابی ببارد، اما همهاش دود و کثافت است. به زور میشود نفس کشید. هوا یک جورهایی مثل فیلم interstellar شده است.
حالا فکر کن که در یک همچین وضعی، افسردگی آدم هم بالا بزند. از صبح تا همین الان نشستهام پشت کامپیوتر و هیچ کاری نمیکنم. هدفونم را گذاشتهام توی گوشم و برنامه دیشب کامبیز را گوش میکنم و بیشتر حالم گرفته میشود.
حالم از اخبار به همه میخورد. از همه چیز خسته شدم. حوصله ندارم. امید و انگیزهام را از دست دادهام.
دلم یک تراپیست مجانی میخواهد!!