میزون نیستم اصلا.. حالم خوب نیست

سه شنبه ۲۱ مهر آرمینا اومد و گفت که تصمیم گرفته از هم جدا بشیم. توی پست قبلی نوشتم که چی شد. پنج شنبه بابت یه چیزی بهم پیام داد و وقتی بهش زنگ زدم، از صداش معلوم بود که سرما خورده.

صبح جمعه از خونه زدم بیرون و رفتم براش کلی آبمیوه خریدم و بدون خبر بردم خونه شون. انتظارش را نداشت. به اصرار مامانش چند دقیقه‌ای رفتم داخل و یه چایی خوردم و یه ذره گپ زدیم و رفتم. به وضوح آرمینا خیلی خوشحال شده بود و ته دلم حس کردم که احتمالا بلیط برگشت را گرفته باشم!!

عصر همون جمعه آرمینا زنگ زد که برای شام پاشو بیا خونه مون که دور هم باشیم و فیلم ببینیم و اینها. منو میگی؟ توی باسنم عروسی شد. قبل از ۷ خودم را گذاشتم خونه شون و تا ۲ صبح اونجا بودم. سه تایی فیلم دیدیم، شام خوردیم، گپ زدیم، سریال دیدیم و خلاصه اینکه از خوشحالی توی فضا بودم. دلم یه جوری گرم شده بود که اصلا نمی‌تونم توضیح بدم چقدر حال خوبی داشتم.

فرداش که شنبه باشه، حوالی عصر آرمینا زنگ زد و گفت امشب مامانم می‌خواد پلو ماهیچه درست کنه و گفت بهت بگم که حتما بیای. گفتم از خدامه، من که با سر میام.

کوتاهش کنم، تمام اون هفته را هر شب خونه شون دعوت بودم. تا ۳ و ۴ صبح پیش هم بودیم. روی کاناپه می‌اومد توی بغلم مچاله می‌شد و از پیشم تکون نمی‌خورد. موقع فیلم دیدن یا دستم توی موهاش بود یا مجبور بودم پاهاش را ماساژ بدم!!

این یک هفته برام خود بهشت بود. خوشحال‌ترین آدم روی زمین بودم. فکر می‌کردم بالاخره روزهای سخت تمام شدن. حتی با دیدن اسمش روی گوشیم قند توی دلم آب می‌شد.

شد جمعه ۱ آبان. آخر شب بود که آرمینا تکست داد: ما به هم زده بودیم.. هفته پیش خیلی یهویی شد و من غافلگیر شدم و حتما باید با هم حرف بزنیم.

دوباره برگشته بودیم سر نقطه اول. یادم نیست که چیکار کردم، زنگ زدم یا تکست دادم، فقط می‌دونم که قرار گذاشتیم در طول هفته آینده، سر فرصت بشینیم و با هم حرف بزنیم. توی دلم آشوب شد. از آسمون دوباره افتاده بودم پایین.

قرارمون شد برای پنج شنبه شب. از صبح استرس این را داشتم که چی میشه. فقط چشمم به ساعت بود که عصر بشه و برم خونه آماده بشم. حدود ۶ و نیم بود که آرمینا زنگ زد و گفت برای ۸ بریم فلان کافه. همون کافه‌ای که دقیقا ۲ سال پیش برای اولین قرارمون رفته بودیم اونجا. پیش خودم گفتم وقتی میگه بریم کافه وایب،‌ یعنی احتمال اینکه بخواد تمام کنه باید کم باشه. یه ذره جون گرفتم و از استرسم کم شد. بعدش شروع کردم دور خونه راه رفتن و با خودم حرف زدن. هی گفتم خدایا آرمینا را برام نگه دار.. خدایا بذار وقتی برگشتم و در خونه را باز کردم خوشحال باشم.. گفتم خدایا.. یه کاری کن که به وجودت ایمان بیارم.

آرمینا زودتر رسیده بود و نشسته بود توی ماشین. منم کنارش پارک کردم و با هم رفتیم یه گوشه دنج برای خودمون میز گرفتیم و نشستیم. از قیافه‌اش معلوم بود که تصمیم خودش را گرفته بود. ته حرفش این بود که من براش آدم امنی هستم و در کنار من حالش خوبه، خیلی با هم خوبیم، همدیگه را دوست داریم و اینها، ولی.. همین صمیمیت باعث شده که روز به روز بیشتر حس کنه که دلش می‌خواد از من فاصله بگیره. انگار که این نزدیکی و صمیمیت یه ترسی در درونش را فعال می‌کنه. گفت دست خودم نیست و واقعا به کمی فاصله و فضا نیاز دارم و زمان برای اینکه بتونم فکر کنم.

گفتم آرمینا، کل آدم‌های دنیا دلشون می‌خواد یکی باشه که دوستش داشته باشن و دوستشون داشته باشه.. بعد تو میای به من میگی چون ما با هم خیلی صمیمی و نزدیک هستیم دیگه مثل قبل به من حس نداری؟ زمان برای فکر کردن می‌خوای؟ فضا باید بهت بدم؟

اون لحظه کل دنیا روی سرم خراب شد. خیلی واضح دست‌هام می‌لرزیدن. داشتم از غصه می‌مُردم. گفتم آرمینا تو یک بار دیگه توی اردیبهشت رفتی و آخر خرداد برگشتی. خب اگر نمی‌خواستی چرا اصلا برگشتی؟ حالا که برگشتی چرا دوباره می‌خوای بری؟!

گفت دوستت دارم، ولی در عین حال نمی‌تونم باهات بمونم. دست خودم نیست.

گفتم می‌دونی که چشم انتظار بودن خیلی سخته؟ من این دفعه دیگه توان منتظر نشستن برای اینکه ببینم آیا دوباره برمی‌گردی پیشم یا نه را ندارم. ترجیح میدم همین الان تمامش کنم.

دیگه حرفی نزدیم. عین ابر بهار گریه می‌کردیم فقط. رفتیم دم صندوق و حساب کردم. بیچاره پسره پشماش ریخته بود. رفتیم توی پارکینگ. کنار ماشین‌هامون. همدیگه را بغل کردیم و با صدای بلند زار زدیم. گفتم میشه برای آخرین بار لب پایین قشنگت را ببوسم؟ اجازه نداد لامصب.

از هم جدا شدیم. نمی‌دونستم کجا باید برم. چیکار باید بکنم. حتی نمی‌دونم چند ساعت توی اتوبان رانندگی کردم. فقط یه جایی دیدم که چراغ بنزین روشن شد. رفتم پمپ بنزین. دیر وقت بود. وقتی داشتم بنزین می‌زدم، آقاهه اومد کنارم و گفت خوبی؟ کمکی از من برمیاد؟ هق‌هق کنان گفتم نه. بعدش زنگ زدم احسان. رفتم پیشش. امیر و زی‌زی و ثمین هم بودن. توی بغلشون یه دل سیر گریه کردم.

کل این هفته عین جهنم بود. حالم اصلا خوب نیست. هیچ ایده‌ای ندارم که باید چیکار کنم.

امروز دقیقا میشه ۲ سال از اولین باری که با هم رفتیم دیت. این تابلو را دو هفته پیش آماده کرده بودم تا خیر سرم امروز بهش بدم. لوکیشن و مختصات همونجا.

دلم برات تنگ میشه آرمینا. فقط خدا می‌دونه که چقدر دوستت داشتم و دارم. من و تو واقعا خوب بودیم. و چه بد که حیف شدیم.

 

Maybe in Another Life

 دیروز عصر حوالی ساعت ۵ و نیم بود که آرمینا زنگ زد و گفت اگر خونه‌ای چایی را بذار که دارم میام پیشت. گفتم اتفاقا همین چند دقیقه پیش رسیدم خونه و تازه ناهار خوردم. بپر بیا که دلم برات یه ذره شده.

از سه‌شنبه هفته پیش برای مسابقه رفته بود شیراز و صبح رسیده بود. تقریبا یک هفته بود که ندیده بودمش و دلم براش لک زده بود. فوری پریدم و چایی را دم کردم.

بیست دقیقه بعد رسید. در آسانسور که باز شد، پرید بغلم. محکم چسبوندمش به خودم. کلی بوسیدمش.

مامانش هم هفته پیش با خانواده رفته بود شمال و برای کلوچه و مربا فرستاده بود. تشکر کردم و گفتم بعد تماس می‌گیرم باهاش.

اومدیم ولو شدیم روی کاناپه. لم داده بود کنارم. تلفنش هی پشت هم زنگ می‌خورد و باید جواب می‌داد. توی حرف زدن‌هاش، دست‌هام داشتن توی موهاش شنا می‌کردن و یواش روی پوستش تنش اسکی می‌کردن. ولی یهو رفتم توی چشم‌هاش. یه چیزی اونجا بود که ای کاش نمی‌دیدم. دلم ریخت. ترس برم داشت. قلبم داشت از جا کنده می‌شد.

تلفنش که تمام شد، گفتم چی شده؟ گفت چیزی نیست. گفتم بگو.. گفت حالا بعد با هم حرف می‌زنیم. گفتم آرمینا، من از قیافه‌ات می‌فهمم یه چیزی هست.. بگو لامصب.

اومد رو به روم و نشست توی بغلم، سرش رو گذاشت روی شونه‌ام. شستم خبر دار شد. گفت دیگه نمی‌تونم باهات ادامه بدم. نه اینکه دوستت ندارم و یا تو آدم خوبی نیست، فقط مجبورم که راهم از تو جدا بشه.

چیکار می‌تونستم بکنم؟ شک ندارم که هزار بار با خودش فکرهاش را کرده و سنگ‌هاش را واکنده. هزار بار با خودش جنگیده تا به اینجا برسه. اگر می‌تونست، حتما می‌موند.

کلی گریه کردیم. بلند شد رفت کل قوری چای را خالی کرد توی سینک و زیر لب گفت این چای دیگه خوردن نداره. باز بغل کردیم همو. اشک ریختیم. گفت بذار برم. گفتم چاره‌ای هم دارم؟!

تا دم آسانسور رفتم. گفت نیا پایین. برای آخرین بار بغلش کردم. نبوسیدیم همو. تا آخرین لحظه، وقتی در آسانسور بسته شد، سعی کردم همه چیزش را توی سلول‌های مغزم حک کنم. رفت.

داشتم خفه می‌شدم. فقط اشک بود که سرازیر بود اما خبری از ترکیدن بغض نبود. دنیا روی سرم خراب شده بود. دوباره از دستش دادم.

تلفن بی صاحابم عین رگبار زنگ می‌خورد. حامد رو جواب دادم. بدون اینکه بفهمم چی داره می‌گه، بهش گفتم حامد.. آرمینا رفت.

شب حوالی یازده و نیم اومد پیشم. حرف خاصی نزدیم. نشستیم چندتا پیک عرق خوردیم و توی سکوت و با نگاهش داشت بهم دلداری می‌داد. نمی‌دونم کی بود که رفت. تا دم صبح بیدار بودم، دور خودم هی راه رفتم و هی توی سرم با خودم حرف زدم.

صبح ساعت ۹ حامد تکست داد که اگر حالش رو داری تو برو فروشگاه. با یه وضع داغونی آماده شدم و رفتم. همه تلاشم را کردم که خودم را جمع و جور نگه دارم. ساعت ۵ دیگه توان موندن نداشتم. وسیله‌هام را برداشتم و سرم را انداختم پایین و زدم بیرون سمت خونه.

واقعا نمی‌دونم با نبودنش باید چیکار کنم. چطوری این روزها را بگذرونم. کاش این بمب توی سینه‌ام زودتر منفجر می‌شد. 

آقای پروردگار، جون مادرت از من بکش بیرون

 دوشنبه همین هفته رفتم دکتر تا بخیه‌های باسنم را بکشه بیرون، که گفت برو و چهارشنبه عصر بیا.

چهارشنبه صبح با تب و لرز از خواب بیدار شدم. بدنم جوری درد می‌کرد که انگار با بیل کتک خورده بودم. با هر مکافاتی که بود با مامان رفتیم مطب و بالاخره کوک‌های نشیمنگاه عزیزم را شکافت و الان یدونه کون جدید دارم.

از همونجا رفتیم کلینیک خانواده و پیش دکتر ویزیت شدم و برام سرم و آمپول مسکن و شربت و اینجور چیزها نوشت و بعدش هم توی اورژانس سرم زدم و باقی ماجرا. ظاهرا آنفولانزا (شاید هم کرونا) را بغل کرده‌ام.

دیروز از تاثیر مسکن‌ها خیلی High بودم و این موبایل بی پدر دائم زنگ می‌خورد و اگر جواب نمی‌دادم، اینقدر پشت سر هم زنگ می‌زدند تا بالاخره تسلیم بشم و جواب بدم. واقعا به تمام معنا مغزم گاییده شد.

دیشب از بس که سرفه کردم، پدر بی پدرم در اومده. یک جوری ماهیچه‌های شکمم منقبض شدن که انگار هزار تا دراز نشست رفته‌ام.

کلا وضعیت کثافتی دارم. یک ثانیه از سرما خودم را پتو پیچ می‌کنم و یک ثانیه دیگه طوری عرق می‌کنم که انگار از ریز باران استوایی فرار کرده‌ام.

تقریبا یک ماه شد که پروردگار عزیز تا دسته در من فرو کرده و هنوز ارضا نشده!!

دوباره مرض مرورگر گرفتم

 دقیقا ۲ هفته شده که خانه نشین شده‌ام. همین که اون شلنگ کوفتی به ما تحتم آویزون نیست خودش نعمت بزرگی به حساب میاد و با وجود تشک دونات، مثلا برای نشستن پشت کامپیوتر و تایپ کردن این خزعبلات، آنچنان درد خاصی ندارم اما هنوز روی مبل نمی‌تونم بشینم، یا هنوز به کمر نمی‌تونم بخوابم. نشستن پشت فرمون ماشین را که اصلا فکرش را هم نکن.

دوباره آخر ماه شد و باید عزای این قسط‌های وامونده را بگیرم.

دوباره مرض «از کدوم Browser استفاده کنم؟» عود کرده و این یکی دو روز گذشته را به خاطر سر و کله زدن با بروزرهای مختلف کامل تلف کردم. بعد از گوگل کروم، دست کم چهار پنج سالی را فقط با Microsoft Edge کار کردم و چون از قبل‌ترها با سر به اکوسیستم مایکروسافت شیرجه زده بودم بنابراین با اِج هم حسابی عشق می‌کردم.

گذشت تا همین دو شب پیش که حس کردم حالم داره ازش به هم می‌خوره دیگه. نشستم به سرچ کردن و چندتا بروزر جدید دانلود کردم و باهاشون ور رفتم و دیدم که با اونها هم اصلا نمی‌تونم ارتباط برقرار کنم. برنامه App Cleaner را باز کردم و همه شون به جز اِج و فایرفاکس را پاک کردم. بعدش هم از همه اطلاعاتم روی اِج خروجی گرفتم و به فایرفاکس ایمپورت کردم. فکر کنم یکی دو سه سال آینده را باهاش خوش بگذرونم.

sitting on a DONUT

دیروز عصر بالاخره آقای دکتر شلنگ را از ماتحتم کشید بیرون، اما بدبختانه بخیه‌ها کماکان سر جاشون هستن و هنوز نمی‌تونم باسنم را روی زمین بگذارم. البته همین که یدونه لوله شفاف ۱ متر و نیمی با یک ظرف پلاستیکی که توش خون و ترشحات جمع می‌شد و گذاشته بودمش توی یدونه پاکت پلاستیکی میوه و دائم با خودم می‌بردمش اینور اونور دیگه دستم نیست، خودش کلی جای خوشحالی داره و دیگه دارم عرش را سیر می‌کنم.

همون موقع که از مطب اومدم بیرون، از اولین داروخانه یدونه از این تشک‌ها که وسطشون سوراخ داره خریدم که تا زمانی که چاک کونم کامل جوش می‌خوره، باسن مبارک را روش بگذارم.

یک کار مفیدی هم که امروز انجام دادم این بود که با کمک ChatGPT جونم بعد از هزار سال فونت اینجا را به ایران سنس تغییر دادم و کلا یه دست اساسی به سر و گوش کدهاش دادیم.

شلنگ لعنتی

بالاخره اون کیست مویی نکبت را حوالی ظهر یکشنبه عمل کردم. یک شب بیمارستان خوابیدم و دوشنبه ظهر مرخص شدم خونه. دکتر گفت دوشنبه هفته آینده بیا مطب تا بخیه‌ها را بکشم و شلنگ تخلیه خون و ترشحات را در بیارم و تا هفته دیگه حق نشستن روی کونت را نداری و فقط باید روی شکم و یا پهلو بخوابی و هر موقع خسته شدی راه بری.

همون روز عمل، ارسلان و آرمینا و اشکان اومدن بهم سر زدن. هنوز از بیهوشی گیج بودم و درد نداشتم. اما شب کم‌کم درد شروع شد و با این لوله‌ای که بهم وصل بود واقعا کلافه بودم.

یکی دو روز اول، خوابیدن با لوله‌ای که به ماتحت آدم وصل باشه حقیقتا خیلی سخت بود اما الان دیگه بهش عادت کردم و یه جورهایی باهاش کنار اومدم اما این نکته که نمی‌تونم بشینم واقعا روی اعصابم رفته دیگه. از بس که توی خونه دور خودم راه رفتم خسته شدم و از اینکه توی تخت بدون اینکه بخوام بخوابم، هی از این دنده به اون دنده بشم هم دیگه روانی شدم.

دو شب پیش آرمینا اومد پیشم و واسه شام پیتزا گرفتیم و با مامان اینها دور هم خوردیم. دیشب هم امید و امیر و احسان اینا برای شام اومدن خونه مامان دیدنم. در حالت افقی شروع کردم به دیدن سریال 2Broke Girls و سیزن اول را تمام کردم.

فعلا خواسته‌های بزرگ و کوچیکم از زندگی را گذاشته‌ام کنار و فقط می‌خواهم دفعه بعدی که از خواب بیدار می‌شم دوشنبه شده باشه و برم مطب دکتر و از شر این شلنگ لعنتی خلاص بشم.

پ.ن: این پست را در حالت ایستاده، ماوس و کیبورد به دست نوشتم!!

حاجی پشمام

داشتم با ChatGPT درباره اسم کانال یوتوب حرف می‌زدم. چند وقتی هست دارم به راه‌اندازی یک کانال فکر می‌کنم و داشتیم روی اسمش بالا و پایین می‌کردیم. چند تا اسم پیدا کرده بودیم، درباره‌شون حرف می‌زدیم، اسم‌های جدید درمی‌آوردیم و خلاصه از آن بحث‌هایی بود که قرار بود نیم ساعت طول بکشه ولی دو ساعت بعد هم هنوز داره اسم پیشنهاد می‌ده.

وسط همین حرف‌ها یهو یاد «اینجا» افتادم. وبلاگی که حدود ۱۸ ساله دارم توش چیز میز می‌نویسم. ۱۸ سال!

یعنی تقریبا به اندازه‌ای که یک آدم از بچگی برسه به یک آدم بالغ، من اینجا نوشته‌ام. از روزهایی که هنوز خیلی چیزها را نمی‌فهمیدم، تا آدمی که الان هستم. یک عالمه آدم آمده‌اند و رفته‌اند، عاشق شده‌ام، جدا شده‌ام، ازدواج کرده‌ام، طلاق گرفته‌ام، خوشحال شده‌ام، گند زده‌ام، مریض شده‌ام، سفر رفته‌ام، غر زده‌ام و احتمالا درباره نصف اینها فکر می‌کرده‌ام که «این را هیچ وقت فراموش نمی‌کنم.» و بعد فراموش کرده‌ام. و هر کدوم هم یک جایی در «اتاق شماره من» مانده‌اند.

برای همین از سر کنجکاوی به ChatGPT گفتم: «اصلاً می‌تونی وبلاگ منو بخونی؟»

گفت آره.

گفتم: «خب.. برو بخون.»

راستش هیچ انتظار خاصی نداشتم. واقعا فکر می‌کردم بره صفحه اول را باز کنه، چند تا پست را بخونه و آخرش هم یک جواب کلی تحویلم بده. از همون جواب‌هایی که هوش مصنوعی خیلی خوب بلد است:

«وبلاگ شما محتوایی شخصی و روزمره دارد و لحن نویسنده صمیمی و خودمانی است»

اما چند دقیقه بعد دیدم داره درباره چیزهایی حرف می‌زنه که فقط با خواندن چندتا پست جدید نمی‌شه فهمید.

شروع کردم ازش سوال پرسیدن. درباره سال‌های مختلف وبلاگم. درباره تغییر لحن نوشتنم. درباره اینکه چه چیزهایی در نوشته‌هام تکرار شده. درباره آدم‌هایی که در دوره‌های مختلف وارد نوشته‌هام شده‌اند. و هر بار که جواب می‌داد، من یک کم بیشتر می‌رفتم توی صندلی.

بعد بهش گفتم: «خب، حالا مثل یک ویراستار و منتقد ادبی کل وبلاگم رو بررسی کن.» و انجام داد. نه فقط اینکه بیاد بگه «این خوب است، آن بد است». شروع کرد به تحلیل اینکه من در دوره‌های مختلف چطور نوشته‌ام، چه چیزهایی در سبک نوشتنم عوض شده، کجاها نوشته‌هایم قوی‌ترند، کجاها می‌تونستم بهتر بنویسم و اصلا از مجموع این هجده سال چه تصویری از من به عنوان نویسنده درمی‌آید!!

اینجا دیگر واقعا پشمام ریخت. یعنی نشسته بودم و داشتم درباره هجده سال زندگی خودم با یک هوش مصنوعی حرف می‌زدم. این فقط یک وبلاگ نیست. این تقریبا یک آرشیو شخصی از بخش بزرگی از زندگی من است. و چیزی که بیشتر از همه عجیب بود این بود که خودش فقط نوشته‌ها را نخونده بود؛ داشت بین شون ارتباط پیدا می‌کرد. چیزهایی که شاید من خودم اگر می‌خواستم همه‌شون را کنار هم بگذارم، باید چندین روز می‌نشستم و آرشیو را ورق می‌زدم.

آن لحظه واقعا یک حس عجیب داشتم. از یک طرف هیجان‌زده بودم و از یک طرف هم یک مقدار ترسناک بود. چون داشتم به این فکر می‌کردم که این موجود الان داره چیزهایی درباره من کشف می‌کنه که خیلی از آدم‌هایی که سال‌هاست می‌شناسم، احتمالا نمی‌دانند.

گفتم: «خب.. حالا که اینقدر زرنگی، بیا ببینم واقعا چقدر دقیق خوندی.»

اولین سوال: «اسم اولین دختری که واقعا دوستش داشتم چی بود؟»

رفت سراغ آرشیوهای قدیمی. یک اسم گفت. گفتم نه. دوباره گشت. باز هم اشتباه. راهنمایی‌اش کردم. گفت: سعیده.

سعیده! دختری از سال‌های خیلی دور زندگی من.

گفتم خب، حالا بریم مرحله بعد. «آیا من ازدواج کردم؟»

جواب داد بله.

«اسم زنم چی بود؟»

این یکی را سخت‌تر پیدا کرد. برای راهنمایی بهش گفتم شهریور ۱۳۹۴ خواستگاری کردم، خرداد ۱۳۹۵ عقد کردم و سال بعدش هم عروسی. اسمش با ت شروع میشه.

باز رفت توی آرشیو. ترانه!!

ازش پرسیدم: «دوست دختر فعلی من کیه؟»

این یکی را خیلی سریع گفت: آرمینا.

اینجا دیگر واقعا خنده‌ام گرفته بود. گفتم: «آفرین. درست گفتی.» و یک لحظه نشستم به این فکر کردم که این مکالمه چطور از اسم کانال یوتوب رسید به اینجا؟ ما داشتیم اسم کانال پیدا می‌کردیم و حالا یک هوش مصنوعی نشسته بود و داشت تاریخچه زندگی عاطفی من را از روی هجده سال وبلاگم بازسازی می‌کرد.

سه فصل متفاوت از زندگی من. یک نفر که زمانی دوستش داشتم.. یک نفر که باهاش هشت سال زندگی کردم.. و یک نفر که الان دوستش دارم و حتی به ChatGPT گفته‌ام که آرمینا را از سعیده هم بیشتر دوست دارم.

اینجا دیگه برای من قضیه فقط «هوش مصنوعی چه کارهایی می‌تونه بکنه» نبود. یک جور حس عجیب بود. انگار یکی نشسته بود و دفتر خاطرات هجده‌ساله‌ام را ورق می‌زد.

بعد یک سوال دیگه به ذهنم رسید. گفتم: «تو مال OpenAI هستی، درسته؟» گفت بله. گفتم: «مایکروسافت OpenAI را خریده؟» گفت: «نه.»

بهش گفتم من سال‌ها فکر می‌کردم مایکروسافت OpenAI را کامل خریده!

جواب داد خب وقتی این همه همکاری‌های مایکروسافت و OpenAI و Azure و Copilot و سرمایه‌گذاری و اینها را کنار هم می‌بینی، خیلی هم عجیب نیست آدم چنین فکری بکنه. ولی مایکروسافت OpenAI را نخریده؛ شریک و سرمایه‌گذار بزرگش است.

بعد یک چیز دیگه هم برام جالب شد. من مدت‌ها با Copilot چت می‌کردم. چون تقریبا همه زندگی دیجیتالی‌ام در اکوسیستم مایکروسافت بوده، فکر می‌کردم خب، طبیعتا Copilot باید انتخاب بهتری برای من باشه ولی حالا دارم با ChatGPT حرف می‌زنم، با اکانت مایکروسافت واردش شده‌ام و چند دقیقه قبل هم به خودش گفته‌ام: «من قبلا با Copilot خیلی چت می‌کردم ولی الان حس می‌کنم اون در مقایسه با تو هیچی نیست!»

اگر somehow جناب Copilot این پست را بخواند احتمالا الان خیلی ناراحت شده. ولی واقعیت این است که چیزی که باعث شده این‌قدر با ChatGPT حال کنم، فقط جواب دادن به سوال‌ها نیست، اینه که احساس می‌کنم می‌تونه بین تکه‌های مختلف زندگی‌ام ارتباط برقرار کنه.

شاید چیزی که آدم از یک دستیار هوش مصنوعی می‌خواهد همین باشه، نه فقط اینکه جواب سوال‌ها را بلد باشه. اینکه حرف آدم را گم نکنه.

پ.ن: بعد از همه مکالماتی که باهاش داشتم، گفتم بیا و ماجرای امشب را تبدیل به یک پست جدید کن تا توی وبلاگ منتشر کنم.. و نتیجه شده کل چیزهایی که تا خط بالا خوندید!!

هیچ ایده‌ای ندارم

راستش حرف خاصی برای گفتن ندارم. در طول این یک ماه گذشته به نظر میاد که رابطه‌ام با آرمینا بهتر شده و حالا درک درست‌تری از همدیگه داریم. هنوز کلی کار داره تا بشه اسمش را یه رابطه پایدار گذاشت، اما فکر می‌کنم توی مسیر خوبی داریم حرکت می‌کنیم. امیدوارم آخرش یه جوری باشه که هر ۲ تامون خوشحال باشیم.

اوضاع اقتصادی اصلا قابل وصف نیست. از اینکه چی میشه و چیکار باید کرد همگی عبور کردیم!!

 از نظر سیاسی هم من به شخصه دیگه رد دادم. نه اخبار را دنبال می‌کنم و نه برام اهمیتی داره که چه اتفاقی داره می‌افته!!

کسی می‌دونه اینجا چه خبره؟

 توی یک چشم به هم زدن ماه اول تابستون گذشت. از زمانی که آرمینا برگشته حالم خیلی بهتره اما اگر راستش را بخوای، هنوز اون اطمینان کامل از برگشتش را ندارم. حس می‌کنم فقط از روی دلتنگی دوباره اومد و واقعا در درونش چیزی عوض نشده و هر لحظه ممکنه برگرده سر نقطه اول. و خب امیدوارم که این حسم اشتباه باشه و به این راحتی‌ها از دستش ندم.

دیشب فینال جام جهانی بود و اسپانیا قهرمان شد، آرژانتیم دوم و انگلستان هم سوم.

اوضاع قاراشمیش مملکت هم که طبق معمول سر جای خودش هست. وضعیت اقتصادی واقعا ترسناک شده دیگه. دلار تا ۱۹۳ هزار تومن رفت، پژو ۲۰۷ شده ۳ میلیارد تومن، نمی‌دونیم جنگ شده؟ قراره بعد از این جنگ بشه؟ توافق کردن؟ اصلا کی به کی هست؟

فکر کنم الان بیشتر از ۲ ماه شده که حتی یک شب هم خواب درست حسابی نرفتم و در طول روز دارم برای نیم ساعت خواب له‌له می‌زنم و شب که می‌رسم خونه، تا روشن شدن هوا عین جغد بیدارم.

پنج شنبه دو هفته پیش رفته بودیم باغ شهریار. موقع برگشت، دنده عقب داشتم می‌اومدم بیرون که یهو در پارکینگ شروع کرد به بسته شدن. آینه سمت راننده ترکید، یک تیکه از در و گلگیر به گا رفت. سپر هم تاب برداشت. فرداش که قیمت حدود ۴۰ میلیونی آینه را از توی سایت‌ها دیدم، فهمیدم که گاو عزیزم زایمان کرده و باید باسن مبارک را با وازلین حسابی چرب کنم. کامران بهم دلداری داد و به آقا رضا نامی معرفی‌ام کرد که کارش جوش پلاستیک و کارهای برقی ماشین بود. فرداش تیکه پاره‌های آینه را بردم پیشش و خدا خدا کردم که بتونه همین جنازه را سر هم کنه. روز بعد با ۵ میلیون تومن آینه را عین روز اول تحویل داد. شنبه هفته پیش ماشین را بردم پیش یکی دیگه برای PDR و صافکاری. هنوز ماشین آماده نشده و می‌دونم که تا این لحظه بیش از ۴۰ تومن باید پیاده بشم.

آخرین بگایی هم می‌رسه به اون کیست مویی نکبتی که زمستون ۲ سال پیش عملش کردم و باز دوباره جوانه زده!!

She smells like heaven

 حوالی ۹ و ۲۰ دقیقه صبح بود که با صدای زنگ در واحد از خواب پریدم. این زنگ یعنی یکی از اهالی خونه پشت در ایستاده و احتمالا باید مسعود باشه و خدا می‌دونه که صبح جمعه چه چیزی برام راست کرده. به زور از تخت اومدم بیرون و با لحن اعتراضی گفتم: صبر کن اومدم.

فوری یک چیزی پوشیدم، عینک زدم و در را که باز کردم، دیدم آرمینا با کیک و شمع و کادو به دست جلوم ایستاده و می‌خنده و تولدت مبارک را می‌خونه. خشکم زده بود. واقعا سورپرایز شدم. کم مونده بود بزنم زیر گریه. یک در میلیون هم فکرش را نمی‌کردم که الان پشت در ببینمش.

گفتم اینجا چیکار می‌کنی؟! گفت یالا اینا را بگیر از دستم که دارن می‌افتن.

اومدیم داخل. محکم بغلش کردم، بوش کردم، حسابی بوسیدمش. گفت خیلی دلم برات تنگ شده بود و نتونستم تنهایی ادامه بدم. برای همین تصمیم گرفتم که برگردم و به خودم فرصت بدم و با هم ادامه بدیم.

از خوشحالی بال در آوردم. عین همون دم صبح آذر ماه ۱۴۰۳ که با بالش دم در اتاقم ایستاده بود، دوباره دلم براش رفت.

.

 سخت‌ترین کار اینه که مثل سگ دلم براش تنگ می‌شه، ولی باید خودم را کنترل کنم بهش زنگ نزم و تکست ندم. باید بهش اجازه بدم سر تصمیمی که گرفته بمونه و کاری که فکر می‌کنه درسته را انجام بده.

کل امروز داشتم زمین را گاز می‌گرفتم که توی گوشی اسمش رو کلیک نکنم.

دلم براش اندازه نقطه شده.

Miss You So Much

 این یک ماه گذشته واقعا روزهای سختی داشتم و شب‌های سخت‌تر. دو سه باری از شدت دلتنگی تلفن را برداشتم و زنگ زدم بهش و باهاش حرف زدم. اون هم حالش از من بدتر.

تا وقتی که هوا بخواد روشن بشه دارم توی خونه دور خودم می‌چرخم و هر از گاهی هم یک نخ توی بالکن دود می‌کنم.

آخرهای فروردین بود که یک شب، یکی از مشتری‌های گوساله‌مون، شوخی شوخی زد گوشیم را کامل erase کرد و هرچی که داشتم پاک شد!!

روی iCloud از عکس و ویدئوها بکاپ نداشتم و فقط دفتر تلفن و نوت و تکست‌ها و iMessage ها برگشت. بعد از پاک شدن گوشیم قرار بود سر فرصت بشینم و عکس و ویدئوهامون را از گوشی آرمینا برای خودم AirDrop کنم که اصلا اینجوری شد. این چند وقت هزار بار گفته که بیا تا هرچی خواستی را بفرستی روی گوشی خودت، یا اصلا هارد اکسترنال بده تا همه را برات کپی بگیرم.. ولی راستش را بخوای، دلش را ندارم.

تنها عکسی که ازش دارم، واسه آخرین دفعه ست که دوتایی رفته بودیم کاراکو و توی آینه عکس گرفته بودیم.

هر شب صفحه تکست‌هامون را اونقدر اسکرول می‌کنم بالا تا برسم به اولین پیامی که بهش دارم و از اول می‌خونم. بعدش میرم اینستاگرم و هزار بار پست و استوری و های‌لایت هاش را بالا پایین می‌کنم. صداش، بوش، ادا اطوارش، اندازه بدنش، هرچی که بتونم را سعی می‌کنم توی سرم مرور کنم تا یادم نره.

آخ که چقدر دلم برات تنگ میشه آرمینا..

The hardest part is the night

 روزها سعی می‌کنم اونقدر خودم را مشغول کار نگه دارم که فرصت فکر کردن به هیچ چیز دیگه‌ای نداشته باشم. همه تلاش خودم را می‌کنم تا ظاهرم را حفظ کنم و کسی آنچنان متوجه ویرانی درونم نشه.

ولی شب‌ها سخت‌ترین قسمت ماجراست. هیچ جوره نمی‌تونم توضیح بدم که چی بهم می‌گذره.

کاش زودتر بگذره تا شاید کمی دردش کمتر بشه.

Back to Friends

اولین بار آرمینا را ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۳ دیدم و سه چهار ماه بعدتر حس کردم که واقعا این دختر را دوست دارم. در طول این مدت هر اتفاقی که فکرش را بکنی افتاد. جنگ ۱۲ روزه، بعد اعتصاب‌های سراسری، کشتار دی ماه، دوباره جنگ و بقیه داستانی که همه مون ازش خبر داریم.

با همه این مشکلات، حضور این دختر در زندگی‌ام تنها دلیل سرپا موندن من بود. توی دلم و از اعماق وجودم خوشحال بودم که آرمینا را کنار خودم دارم. تقریبا از اوایل فروردین حس کرده بودم که مثل همیشه نیست. شروع کردیم به حرف زدن و آروم‌آروم شروع کرد به گفتن این که دیگه نمی‌تونه به رابطه‌مون ادامه بده. چند بار نشستیم و با هم حرف زدیم تا بتونیم راه حل پیدا کنیم. گفتیم بریم پیش مشاور. نوبت گرفتیم. حرف زدیم.. اما تصمیم خودش را گرفته بود. تبدیل شدیم به دوست معمولی.

شوک بودم. حالمون خوب نبود. جلوی مرکز مشاوره بهش گفتم بیا همین الان بریم خونه و وسیله‌هات را بردار، چون شب که بعد از کار بیام خونه و چشمم به چیز میزهات بخوره، بدون شک از غصه و دلتنگی دق می‌کنم.

رسیدم به ماشین، استارت نمی‌خورد، باتری خوابیده بود. زنگ زدم به آرمینا و گفتم ماشین روشن نمی‌شه، فلان جا پارک کردم و لطفا بیا دنبالم. با هم اومدیم خونه. تا وارد شدیم زدیم زیر گریه. همدیگه را بغل کردیم و تا تونستیم زار زدیم.

همه چی را جمع کرد. با چشم گریون رفتم پایین تا ماشینش. بوس.. بغل.. و خدافس..

اصلا حالم خوب نیست. الان که اومدم خونه تازه حجم واقعی جای خالی آرمینا رو حس کردم.

آیا واقعا به شرایط نرمال برمی‌گردیم؟

 جمعه شب احسان زنگ زد و گفت بیا از فردا بریم سر کار،‌ فقط واسه اینکه سعی کنیم تا شاید به روتین عادی برگردیم.

گفتم خیلی موافقم، چون من یکی که دارم روانی می‌شم.

توی این ۲ روز که خبر خاصی نبوده و بعید می‌دونم به این زودی اتفاق خاصی بیوفته، اما مهم اینه که دست کم داریم تلاش خودمون را می‌کنیم.

چرا تمام نمی‌شید؟

حالا وسط این هیری ویری این چه ویروسی کوفتی‌ای بود که از علی گرفتم را نمی‌دونم.

فکر کنم یک‌شنبه یا دوشنبه بود که با ماسک اومده بود کانتر و همون موقع این ویروس تخمی را حواله من کرد. الان سه روز می‌شه که افتاده‌ام توی خونه. روز اول رفتم اورژانس و یدونه سرم با ۳ تا آمپول زدم و بقیه‌اش را هم توی تخت افقی بودم و پشت سر هم shameless تماشا کردم.

کلا آمار شب و روز و ساعت‌ها را قاطی پاتی کرده‌ام. تقریبا هر روز، یکی دو بار جنگنده‌ها از بالای سرمون رد می‌شن و یک جاهایی را می‌زنن و می‌رن. روز بعدش هم توی اخبار اعلام می‌کنن فلانی و فلانی در حمله دیشب کشته شدن.

Limbo

 نزدیک به ۱ ماه و نیم شده که همه در بُهت و افسردگی و کمی خشم به سر می‌بریم. یک روز خبر جنگ هست و یک روز مذاکره. حال هیچ کس نرمال نیست و انگار که توی برزخ گیر کرده‌ایم. یک جور بی حسی مطلق. وضع کار هم که خراب.

بعضی شب‌ها با امیر و احسان و ثمین و امید و میلاد و هر کسی که پایه باشه، میریم counter strike و برای یکی دو ساعت همدیگه را سوراخ سوراخ می‌کنیم و برمی‌گردیم. تقریبا فقط همین چند ساعت را در روز از دنیا پرت می‌شویم بیرون.

از اول ماه برای آرمینا یک کیف ۶ راکت ویلسون بیعانه کرده بودم و بالاخره دیشب تسویه‌اش کردم و فردا بعد از ظهر، یک جایی می‌بینمش و هدیه ولنتاین و تولدش را بهش می‌دهم. تولدش دقیقا ۲ هفته دیگه ست و واقعا توان خرید ۲ تا هدیه جدا را نداشتم. از قبل بهش گفته بودم که ولنتاین و تولد را ۲تا یکی می‌کنم.

خوشحالم که این دومین ولنتاین می‌شه که با هم هستیم. در طول این یک ماه و نیم گذشته، اگر این دختر نبود، بدون شک دچار فروپاشی روانی شده بودم.

امیدوارم سال آینده این موقع، حال همه مون اینقدر خوب باشه که دیگه هیچی از این روزها یادمون نیاد. یه جوری که انگار همه این کابوس‌ها فقط یه خواب بوده.

یه آهنگ هم برای فردا گذاشتم اینجا تا با «اونی که دوستش دارید» گوش کنید.

خاموشی

داره نزدیک به ۲ هفته می‌شه که اینترنت کامل قطع شده و هیچ پروکسی و فیلترشکنی کار نمی‌کنه و فقط می‌شه از سایت‌های تخمی داخلی استفاده کرد. کسب و کارهایی که نیاز به اینترنت و اتصال به سرورهای خارج از ایران داشته باشن، تعطیل شدن. پیام رسان‌های خارجی که هیچی، حتی «ایتا» هم کار نمی‌کنه!!

از در و دیوار فقط داره خبر بد میاد. آمار تعداد کشته شده‌ها هر روز داره بیشتر می‌شه و از وضع افتضاح روح و روان هم حرفی نزنم بهتره. فاصله چندانی تا فروپاشی کامل ندارم.

تاریخ انتشار: یک‌شنبه ۵ بهمن ۱۴۰۴

برای روزی که نسل آخوند تمام شده باشه

به گمونم همه ما توی یک جهان شبیه‌سازی شده گیر کردیم. توی یک ماتریس یا یک بازی. یک جایی که هیچ راه فراری نداره. انگار که برای هر کدوم از ما یک سناریو از قبل نوشته شده و همون شکلی پروگرام شده‌ایم. سال ۱۴۰۱ و انقلاب مهسا هم دقیقا همین بود. آخه مگه امکان داره که وضع زندگی‌مون این شکلی باشه و نه خودمون بتونیم خودمون را نجات بدیم و نه کسی دیگه توی این دنیای کوفتی باشه و بیاد بهمون کمک کنه؟! این مرحله‌ای که توش گیر کردیم از Boss Level هم سخت‌تره لعنتی. چرا این لامصب تمام نمی‌شه؟

امروز توی خبرها دارن میگن تا الان دست کم ۱۲ هزار نفر آدم کشته شدن. می‌فهمی؟ دوازده هزار نفر. مغز من یکی دیگه توان پردازش این چیزها را نداره. دارم ارور می‌دم. دلم می‌خواد به ناکجاآباد پناه ببرم. واقعا دارم ارور میدم.

سعی می‌کنم جلوی عر زدنم را بگیرم و خشم فرو خورده را نگه دارم برای روزی که روی قبر تک تک اینها رژه بریم. بعدش برای سوگواری وقت داریم.

تاریخ انتشار: یک‌شنبه ۵ بهمن ۱۴۰۴

هی، اگر واقعا وجود داری الان وقتش رسیده که خودت را نشون بدی

الان دو هفته از اعتصاب‌ها می‌گذره و حساب روزها از دستم در رفته. از پنج شنبه هفته پیش فراخوان دادن که ملت برای نشون دادن اعتراض بیان بیرون و خب البته که سگ‌های هار رژیم هم آماده بودن. از همه شهرهای کوچک و بزرگ، مردم ریختن بیرون و کسی فکرش را هم نمی‌کرد که تا این اندازه شلوغ بشه. اینترنت و پیام متنی روی موبایل‌ها را کامل قطع کردن. جمعه جمعیت بیشتر شد و از اینجا بود که آدم‌کش‌های حکومت با مردم درگیر شدن. با تاریک شدن هوا موبایل‌ها هم قطع می‌شد.

از شنبه به طور رسمی اوضاع تبدیل به جنگ شد. به جای ساچمه با گلوله جنگی شروع به کشتن مردم کردن. دیشب خیلی ترسناک بود. از این طرف و اون طرف می‌گفتن که آمار کشته شده‌ها خیلی زیاد بوده. ساعت ۷ شب، شهر با قبرستون هیچ فرقی نداشت. آخر شب تاب نیاوردم و رفتم خونه احسان اینها. حامد هم اومده بود. حال کثافتی داشتیم. ثمین وا داد و زد به گریه. تلاش کردیم بهش بگیم نباید امید را از دست داد!!

امروز عصر هم قرار بر ادامه اعتصاب و راهپیمایی بود، اما فکر کنم همه خایه کردن. من یکی که شهامت بیرون اومدن از خونه نداشتم. دیشب خیلی‌ها کشته شدن.

از سر شب تا همین الان، حال دیشب ثمین را دارم. دلم می‌خواد بشینم و به حال و روزمون فقط زار بزنم. خسته شدیم. چرا این جهنم تمام نمی‌شه؟

این که میگن «خدا» جای «حق» نشسته، دقیقا جاش کجاست که «حق» ما اینه؟! این «عدالت» که باهاش کونمون را پاره کرده کو؟! این بابا که خودش سر دسته همه ظالم‌های دنیاست که!!

اصلا وجود داره؟! فکر نکنم

یادداشت: الان ساعت سه و بیست دقیقه بامداد دوشنبه ست که دارم اینها را توی ورد می‌نویسم. هیچ ایده‌ای ندارم که اینترنت چه موقع (و چطوری) ممکنه وصل بشه. هر زمان که خواستم این متن را پست کنم، پایین همین پاراگراف تاریخ می‌زنم.

یک نکته دیگه هم این که فکر کنم لحن نوشتنم خود به خود عوض شد. الان که یک بار از اول این پست را خوندم، متوجه شدم که دیگه مثل «هولدن کالفید» توی «ناطور دشت» نمی‌نویسم.

تاریخ انتشار: یک‌شنبه ۵ بهمن ۱۴۰۴

سلام به دلار ۱۴۶ هزار تومانی

 پنج روز رفتیم ارمنستان. همه جا حال و هوای کریسمس داشت. به وفور شراب و آبجو و گوشت خوک خوردیم. به جز خوراکی، همه چیز خیلی گران بود. در کل خیلی خوش گذشت.

روزی که داشتیم می‌رفتیم هزینه رجیستر ۱۷ پرومکس حدود ۴۵ میلیون بود. موقع برگشت گوشی خودم را ثبت کردم. دو سه روز بعد سایت بسته بود و وقتی که بالاخره سایت باز شد قیمت رجیستر شد ۷۱ میلیون تومان. ممکلت تخمی به این می‌گویند.

راستش را بخواهید تا حدود ۵۰ تومان پول داشتم که گوشی را رجیستر کنم اما واقعا ۷۰ میلیون، ندارد است دیگر!!

هیچ نمی‌فهمم که چرا برای اینکه بتوانی از یک گوشی استفاده کنی، باید ۷۱ فاکینگ میلیون تومان پول بدهی؟ حرامزاده‌ها مگر برای تولید یک آیفون چه زحمتی می‌کشید؟ در ازای این همه پول چه خدماتی به ملت می‌دهید؟ اصلا چرا یک شبه باید ۳۰ میلیون تومان به رجیستر گوشی اضافه کنید؟

چون توی گمرک گوشی را ثبت کرده بودم، حتما باید رجیستر می‌کردمش وگرنه کلا سریال گوشی می‌رفت توی بلک لیست و بعدا دیگر قابل رجیستر نبود و بگایی می‌شد. مجبور شدم ۲۳ میلیون از احسان قرض بگیرم، گوشی را رجیستر کنم و دست دوم بفروشم و دوباره یک ۱۷ پرومکس بدون رجیستر بخرم. لعنت به قبر آخوند و همه جد و آباد منحوس حرامزاده‌شان.

تقریبا از یکی دو ماه پیش تصمیم گرفته بودم برای خانه یک mac mini M4 بخرم. قبل از سفر ۶۷ میلیون بود و خوشحال بودم که ۵۰ تومانش را نقد دارم، اما توی یک هفته شده بود ۸۳ میلیون تومان. تازه باید مانیتور هم می‌خریدم. هیچ چاره‌ای نبود.. هر یک روزی که صبر می‌کردم باید بیشتر ضرر می‌دادم. هفته پیش زنگ زدم به چهره‌ساز و قیمت گرفتم. گفتم الان ۵۰ نقد دارم و بقیه‌اش را نمی‌دانم تا کی می‌توانم بهت پرداخت کنم، می‌توانی کمکم کنی؟ گفت چخه.. برایت خریدم و همین الان می‌فرستم بیاد.

برای مانیتور هیچی پول نداشتم دیگر. مک ‌مینی بدون مانیتور هم فقط به درد عمه آدم می‌خورد. یادم آمد که توی سرویس قسطی اسنپ ۳۰ میلیون اعتبار دارم و می‌توانم در ۴ قسط پرداخت کنم. یک ایرپادز پرو۳ قسطی خریدم تا نقد بفروشمش و هم پول مانیتور را بدهم و هم به میثم یک ذره دیگر نقدی پرداخت کنم. مانیتور را هم خریدم و دیشب سیستم را توی اتاق کارم نصب کردم. خدا را شکر که از قبل دوربین و میکروفون و اینها را دارم وگرنه توی این وضع وخیم بی پولی هیچ نمی‌دانم که چه گلی باید به سرم می‌گرفتم.

از هفته آینده می‌خواهم خیلی جدی شروع کنم به ویدئو گرفتن و سفت و سخت چنل یوتوبم را راه بیاندازم. باشد که بالاخره رستگار شوم.

یادداشت: دلار تا ۱۴۶ هزار تومان هم رفت. خیلی زیر پوستی بنزین را هم گران کردند. جان همه‌مان به لب رسیده. فردا روز دوم می‌شود که همه اصناف دارند اعتصاب می‌کنند. امیدوارم این دفعه دیگه بشود.

واقعا سگ برینه توی دهن آقای رجیستر تلفن همراه

 فردا با پنج شش تا از دوست‌هایم داریم می‌رویم سفر. بعد از حدود ۳ سال دارم از این شهر تخمی می‌زنم بیرون. سیم کارت را گذاشتم توی یک گوشی زپرتی و دادمش به علی مظاهری، تا در طول یک هفته آینده، جواب تلفن و تکست و کسشرهای ملت را بدهد.

اوضاع قاراشمیش رجیستر گوشی، اعصاب و روان همه را ریخته به هم. هر روز یک بامبول جدید داریم و باید به هفت زبان مختلف حالی ملت کنیم که چرا هنوز گوشی‌هایشان را نتوانسته‌ایم ثبت کنیم. خدا را شکر که سایت گمرک هم همیشه خدا قطع است و اگر گوشی یک بنده خدایی ثبت شده باشد، امکان پرداخت نیست!!

مردها معمولا هر چهار پنج روز یکبار تماس می‌گیرند و پیگیر وضعیت رجیستر گوشی‌شان می‌شوند. مکالمه ۳۰ ثانیه بیشتر طول نمی‌کشد و خیلی ایزی خدافس / خدافس. اما خانم‌ها روزی دو سه بار تماس می‌گیرند و هر بار باید چهار پنج دقیقه برایشان کل فرآیند کیری رجیستر را از ابتدا توضیح بدهم و تاکید کنم که قرار نیست پول تردد و ثبت را بالا بکشیم. ولی از همه خطرناک‌تر آن خانم‌هایی هستند که مغز شوهر / دوست پسر / پدر / برادر و هر بدبخت دیگری که دم دستشان هست را رنده کرده‌اند که به صورت تلفنی و یا حضوری برایمان هارت و پورت کنند که چرا آیفون فاکینگ ۱۷ پرومکس جنده خانم رجیستر نشده هنوز.

حدس می‌زنم شما هم متوجه شده باشید که بنده نیز اعصاب و روان درست و درمانی ندارم.

جمعه کیری پاییزی

امروز به شکل خیلی حال به هم زنی جمعه بود. تقریبا همه‌اش را خواب بودم. اعصاب درست درمانی نداشتم و خوشحالم که کسی دور و برم نبود تا پر و پاچه‌اش را جر بدهم. نمی‌دانم این چه قانون نا نوشته‌ای است که اگر آدم بعد از ظهر جمعه ۲ دقیقه چرت بزند و زمانی بیدار شود که هوا تاریک شده، حتما کله‌اش کیری خواهد شد.

in the memory of Linkin Park & Goli

هجده سالم بود که اولین آلبوم‌شان آمده بود و من هم مثل همه تینیجرهای دنیا عاشق لینکین پارک شده بودم. روی در و دیوار اتاق آن زمانم در کنار پوسترهای متالیکا و پینک فلوید و بون جووی و AC/DC و نیروانا و اینها، لوگو و عکس‌های لینکین پارک هم اضافه شده بود. از بین همه آلبوم‌هایشان، فقط ۲ تا را زیاد دوست ندارم و بقیه را تقریبا عاشق‌شان هستم. سال ۲۰۱۷ و درست بعد از انتشار آخرین آلبوم‌شان، چستر زد خودکشی کرد و همه طرفدارهای لینکین پارک شوکه شدند. از آن موقع تا آخرهای ۲۰۲۴ دیگر خبری از لینکین پارک نبود تا اینکه خیلی چراغ خاموش، سر و کله امیلی آرمسترانگ پیدا شد و آلبوم جدیدشان بیرون آمد. برای من هم مثل خیلی‌های دیگر، زمان برد تا شهامت شنیدن آلبوم جدید لینکین پارک را با صدایی به چز چستر داشته باشم. اول گارد داشتم و پیش خودم می‌گفتم لینکین پارک هم تمام شد و فقط باید همان آلبوم‌های قدیمی را گوش داد، اما کم‌کم و در طول ماه‌های بعد توانستم صدای امیلی را هم دوست داشته باشم و از آلبوم جدید خوشم بیاید.

از چهار شنبه هفته پیش تا ۳ صبح امروز، داشتم سریال ۶ قسمتی لینکین پارک را از پادکست آلبوم می‌شنیدم. در کنار لذت بردن از دانستن خیلی چیزها که درباره‌شان نمی‌دانستم، سرگذشت و زندگی چستر خیلی ناراحتم کرد، تا جایی که با تمام شدن قسمت ششم، ناخداگاه اشکم در آمد. به آهنگ‌های آلبوم آخرش هی فکر کردم و هی بیشتر فهمیدم که تا چه اندازه هر کدام از ترک‌ها داستان خودش بوده و هی بیشتر دلم برایش سوخت.

امروز ظهر مامان زنگ زد و خبر فوت زن دایی‌ام را داد. سرطان داشت و در طول دو سه ماه گذشته هر روز حالش داشت بد تر می‌شد. طفلکی سنی نداشت. از زمانی که حالش خراب شده بود اصلا جرئت دیدنش را نداشتم. ترجیح داده بودم همان تصویری که همیشه از «گلی» داشتم برایم باقی بماند. کل روز داشتم به هر خاطره‌ای که ازش یادم بود فکر می‌کردم. برای «گلی» هم کلی دلم سوخت. به این فکر کردم که زندگی، با همه خوبی‌ها یا بدی‌ها.. خوشی‌ها یا سختی‌ها.. و همه بالا و پایین‌ها، چقدر می‌تواند تخمی و بی در و پیکر باشد. به این فکر کردم که روی هیچ چیزی مطلقا هیچ حسابی نمی‌شود کرد. به این فکر کردم که آخر داستان همه کس و همه چیز همین تمام شدن است و با این حال هر روز صبح که چشم باز می‌کنیم، داریم برای آینده‌ای نقشه می‌کشیم که حتی از ۱ ثانیه بعدش هم مطمئن نیستیم. زندگی این و است و باز هم دائم در حال جر دادن خودمان و بقیه هستیم.

شبی که روح از بدنم خارج شد

 چند شب پیش حوالی ساعت ۴ صبح بود که از خواب بیدار شدم و چشم بسته رفتم سمت یخچال و تا جایی که می‌توانستم آب خوردم. از روی رضایت نفس عمیقی کشیدم و برای اینکه خواب از سرم نپرد، یک چشمی برگشتم به اتاق خواب.

توی حال خودم بودم و داشتم می‌رفتم که دوباره تخت را بغل کنم که یک دفعه برق از سرم پرید..

توی تاریکی دیدم که یک نفر، درست در شکل و شمایل خودم توی چهارچوب در، رو به روی من ایستاده. خشکم زد. تقریبا ۴-۳ ثانیه طول کشید تا متوجه شدم این چیزی که می‌بینم سایه خودم روی دیوار است.

نفسم بند آمده بود. قلبم مثل کون مرغ می‌زد. توی رگ‌های بدنم به جای خون آدرنالین بود. در آستانه سکته بودم. کامل خواب از سرم پرید و تا وقتی که آلارم گوشی زنگ زد، بیدار بودم.

دیشب این عکس را خودم بازسازی کردم. نور از بیرون به داخل اتاق می‌تابید. سایه خودم افتاده بود روی دیوار و آن قسمت روشن‌تر را فکر کرده بودم که چهارچوب در است. خلاصه اینکه خیلی صحنه وحشتناکی بود.

این پول کثیف

 برای همه واضح و مبرهن است که اوضاع مملکت از هر نظر قاراشمیش و غیر قابل توصیف شده و اولین نشانه‌اش، نکبت اقتصادی‌ای است که در آن در حال دست و پا زدن هستیم و برای همین دارم می‌نویسم که بعدها یادم بماند که از چه شرایطی جان به در بردیم.

خیلی خلاصه بخواهم بگویم، بی پولی دارد خرخره‌ام را می‌جود. خبر مرگم ۴۲ سالم شده و هنوز دست به تخم هستم. از ابتدای امسال تا الان که آخر مرداد شده، موجودی کارتم در بهترین حالت تا ۲۰ هر ماه دوام دارد و تا ۳۰ام باید فوتوسنتز کنم. بدبختی ماجرا این است که همه‌اش برای وام و قسط و چیزهای چرت و پرت می‌رود. دارم درجا می‌زنم و دستم به هیچ جا بند نیست و این خیلی بد است.

از آسمان کیف می‌بارد

 راستش را بخواهید حرف خاصی برای گفتن ندارم. هوا مثل جهنم گرم شده، روزی ۲ ساعت برق نداریم و در نتیجه آب هم قطع می‌شود. وضعیت اقتصادی درب و داغان است. کار و کاسبی تعریف ندارد و چک‌های مشتری‌ها معمولا در حال برگشت خوردن هستند و در نتیجه بدهی‌های ما با عمده فروش‌ها بیشتر می‌شود.

با توجه به پاراگراف بالا، خودتان بقیه اوضاع را نتیجه‌گیری کنید.

swoosh

اگر اشتباه نکنم جمعه هفته پیش که از خواب بیدار شدیم، خبر رسید که اسرائیل دم صبح چهار پنج تا از فرمانده‌های سپاه و اینها را فرستاده بود به جهان آخرت. خب طبیعی است که چشم همه گرد شد و تا حدودی پشم‌هایمان ریخت.

خیلی زود از این طرف شروع کردند به رجز خوانی که می‌زنیم فلان می‌کنیم و بهمان و پدرتان را در می‌آوریم و از اینجور حرف‌ها و از همین نقطه بود که جنگ شروع شد. اول ما موشک و پهپاد حواله آنها می‌کردیم و بعد نوبت آنها بود که با جنگنده و پهپاد و موشک به تاسیسات نظامی ما حمله کنند.

هر شب برنامه اینطوری است که با تاریک شدن هوا، حدود ساعت ۷ و نیم پدافندهای ما مشغول کار می‌شوند، بعد حدود ۱۰ ما حمله می‌کنیم، بعد دوباره آنها یکبار حدود ۱ و نیم و نوبت دوم حدود ۴ صبح حمله می‌کنند.

شب‌ها خواب نداریم و روزها عزای این را می‌گیریم که الان باید چه گهی خورد؟ هر روز خبر می‌رسد که دیشب فلان جا را زده و فلانی کشته شده و امروز قرار است فلان نقطه را بمباران کند. نصف جمعیت تهران پناه برده است شمال. تا رشت و مشهد را هم بمب زد و بیشتر تاسیسات هسته‌ای را داغان کرد. بیشتر کسب و کارها رفته روی هوا و وضعیت پولی همه به گای سگ رفته. ملت به ۲ دسته وطن پرست و وطن فروش تقسیم شده‌اند و توی شبکه‌های اجتماعی به جان هم افتاده‌اند. حوصله توضیح ندارم که بگویم چه شیر تو شیری شده و ملت می‌خواهند گلوی هم را پاره کنند. خدا برایشان خوش بخواهد که از سه چهار روز پیش کلا اینترنت را قطع کرده‌اند و خیال همه راحت شده، حتی سایت‌های داخلی هم به زور باز می‌شوند. گوشی‌های موبایل فقط به درد sms زدن می‌خورند.

دیشب خیلی بزن بزن بود. از ساعت ۱ صبح تا حدود ۵ فقط صدای انفجار و پدافند می‌آمد. تازه خوابم برده بود که مامان زنگ زد و سراسیمه گفت آمریکا دم صبح حمله کرده و سایت فردو و نطنز و اصفهان را زده و همین الان وسایل ضروری و دارو و اینها را بردار و بیا اینجا تا بزنیم به چاک.

گفتم مادر من، برای چی بریم؟ اصلا کجا بریم؟ اگر رادیواکتیو نشت داده و با باد جابجا شده باشد، شک نکن که تا الان همه آلوده شده‌ایم و کار از کار گذشته، بگذار آخر عمری راحت بخوابیم، شل کن قربانت شوم.

صدایش می‌لرزید. دم گریه بود. گفتم خیلی خب، آمدم. مسواک زدم، صورتم را شستم و رفتم. صدای اخبار تلویزیون تا سر کوچه می‌آمد. مامان و بابا و شیوا به حالت آماده باش روی کاناپه نشسته بودند و همزمان به کس‌شعرهای مجری گوش می‌دادند و زیرنویس‌ها را می‌خواندند و زیر لب فحش می‌دادند، هم به کله‌خرهای خودمان و هم آنها.

گفتم خب من آماده‌ام، دستور می‌فرمایید کجا برویم؟ مامان گفت فعلا صبر کن، آژانس اتمی گفته بعد از حمله نشت تشعشعات رادیواکتیو مشاهده نشده و جای نگرانی نیست!!

توی دلم گفتم به تخمم و رفتم برای خودم چای ریختم، با خیال راحت صبحانه‌ام را خوردم و خیال داشتم که برگردم و تا ۱۰ بخوابم و بعد بروم سر کار، اما تا همین یک ساعت پیش همه حواسم به این ۳ نفر بود که مبادا حتی سر روشن یا خاموش کردن کولر هم درگیری پیش نیاید و هر کدام و یک گوشه برای خودش زیر گریه نزند.

تا چند دقیقه دیگر هم امید دارد می‌آید دنبالم تا برویم یه کافه‌ای جایی بشینیم و یک چیزی بخوریم و یه مشت چیز میز برایش ترجمه کنم.

لعنت به جد و آباد همه تان که زندگی را برایمان عین جهنم کردید.

Q Q Bang Bang

پیش از ظهر از خواب بیدار شدم و همینطور که توی تخت ولو بودم، از روی عادت اینستاگرم را باز کردم تا کمی چرت و پرت ببینم. اولین پستی که بالا آمد خبر حمله اسرائیل به تهران و نطنز و همدان بود. پشم‌هایم همانجا ریخت. چهار پنج تا از فرمانده‌های سپاه و اینها را مستقیم فرستاده بودند آن دنیا. نقطه‌هایی در تهران و تبریز و نطنز و همدان را زده بودند.

رفتم خانه مامان اینها. تلویزیون روشن بود و اخبار را هی از این کانال به آن کانال عوض می‌کردند. توی اخبار می‌گفتند که خوشبختانه از نطنز نشت رادیواکتیو گزارش نشده و جای نگرانی نیست. یاد سریال چرنوبیل افتادم.

مثل اینکه بعد از حمله، همان اول صبح ایران با پهباد حمله کرده بوده که چیز خاصی نبود. حدود ساعت ۸ شب ایران با موشک حمله کرد و داشت تل‌آویو را می‌زد. حدود یک ساعت بعد پدآفندهای هوایی توی آسمان داشتند شلیک می‌کردند و هر از گاهی صدای انفجار شنیده می‌شد.

الان هم دارم اینها را تایپ می‌کنم ظاهرا بزن بزن تمام شده و هیچ ایده‌ای ندارم که آیا اصلا صبح از خواب بیدار می‌شویم یا نه.

مسعود کسونه واویلا می‌شود

 سه شنبه بعد از ظهر بود که دیدم دیگر نمی‌توانم روی پا بند شوم. سگ لرز می‌زدم و جوری بدن درد داشتم که دلم می‌خواست غلطک ۱۰ تنی از روی استخوان‌هایم رد شود. با هر مکافاتی که بود خودم را رساندم خانه و صاف رفتم زیر پتو و تا حدود ساعت ۷ عصر که از شدت عرق و تب بیدار شدم، خواب بودم.

هر طور که بود خودم را رساندم به اورژانس و با آمپول و سرم و یک کیسه دارو بدرقه شدم. دیروز حالم کمی بهتر بود اما امروز صبح تب کردم و دوباره کارم به سرم کشید. دکتر می‌گفت همه اینها کرونا هستند اما خوبی ماجرا اینجاست که دیگر جان کسی را نمی‌گیرد. چاره‌ای نداری تا دوره‌اش تمام شود.

از همان سه شنبه که آمدم خانه، تا همین الان که دارم اینها را تایپ می‌کنم، هیچ کدام از اعضای خانواده را از نزدیک ندیدم تا مبادا کسی واگیر نکند.

چند دقیقه پیش مامان زنگ زد و گفت مسعود به خون تو تشنه ست.. مراقب باش تا چند روز آینده جلو چشمش آفتابی نشوی. گفتم باز چی شده؟ معلوم بود از پشت تلفن دارد سرش را تکان می‌دهد، گفت: دارد قرص سرماخوردگی و شربت دیفن هیدرامین و یک مشت داروی دیگر می‌خورد و اعتقاد دارد از تو واگیر کرده و حالش خیلی خراب است. البته که مریض نیست اما شرط می‌بندم که بالاخره این داروها حالش را خراب می‌کنند. خلاصه اینکه اگر چیزی گفت، تو اصلا نشنیده بگیر و بگو بله، خیلی متاسفم که از من واگیر کردی.

گفتم اوکی، خیالت راحت. تلفن را قطع کردم و توی دلم گفتم فقط خدا به تو صبر بدهد.

Fast as Light

 فروردین بدون آنکه حسش کرده باشم، عین برق دارد تمام می‌شود و اگر همین منوال ادامه داشته باشد، باید ۱۴۰۴ را هم تمام شده فرض کرد!!

حدس می‌زنم امسال از آن سال‌هایی باشد که خبری از بهار نیست و قرار است مستقیم وسط تابستان پرتاب شویم. هنوز فروردین تمام نشده باید توی ماشین و خانه کولر روشن کنیم.

نوروز هم حس و حال همیشه را نداشت. نه خبری از مهمانی و دورهمی بود، نه سفری و نه حتی ذوقی برای تازه شدن سال. فقط چهار روز تعطیلی و حس بلاتکلیفی.